Onberispelijk onder architectuur

Toen ik laatst een beetje rond doolde op Utrecht CS, omdat ik daar ineens tijd voor had, overkwam me plotseling een Aha-erlebnis. Dat is zo’n moment waarop er ineens weer een aantal dingen op hun plaats vallen doordat je eventjes buiten jezelf kon treden. Doordat je heel even met totale onbevangenheid om je heen kijkt. Op zo’n moment voel je ineens van binnen uit, weer zo’n verschil.

Even een stapje terug. Het station van Utrecht wordt momenteel helemaal verbouwd. De TO-BE Architectuur (waarvan hieronder een impressie) is jaren geleden bepaald, en wordt gestaag gerealiseerd.

UtrechtCS_04-480x309

Ik kom geregeld op dit station, enkele dagen per maand, en ik zie het nieuwe station langzaam en zeker ontstaan. Opvallend is dat het station ogenschijnlijk onverminderd haar functie kan blijven vervullen. Tijdens de bouwwerkzaamheden blijven de treinen en de reizigers (160.000 per dag!) gewoon komen en gaan. Toegegeven, de reiziger ervaart overlast door het vele lawaai en door het regelmatig veranderen van de looproutes naar de perrons, maar desalniettemin kan die reiziger gewoon per trein van, via of naar Utrecht reizen.

Mijn aha-erlebnis bestond hieruit: ineens zag ik écht in wat werken onder architectuur inhoudt. De verbouwing van station Utrecht is gericht op de modernisering en verbetering van de bestaande functie van het station, en de vergroting van de capaciteit van het station. Tijdens de verbouwing blijft het station gewoon operationeel. Het is een megaproject dat uit meerdere deelprojecten (bouwstappen) bestaat. Ieder deelproject is gericht op het realiseren van een stukje van die TO-BE-architectuur. Het woordje “gericht” is hier eigenlijk heel  essentieel. Richting, en de sturing op die richting is essentieel om dit mega-project tot een succes te kunnen maken.

Omdat mijn aansluitende trein naar Den Bosch was opgeheven, had ik ineens een half uurtje voor mezelf. Ik toog weer terug naar de grote stationshal. De verbouwing was al ver gevorderd. De laatste stukken “AS-IS-Architectuur” stonden in de steigers. Er omheen lagen tijdelijke “loopgangen”, zodat de reiziger zich nog van perron naar perron kan begeven. De loopgangen waren praktisch, niet esthetisch, en dienden duidelijk een tijdelijk doel. Ze worden weer afgebroken als ze niet meer nodig zijn. En toen gebeurde het. Ik dacht: Aha! Die tijdelijke loopgangen, dat zijn tijdelijk gedoogde architectuurafwijkingen! Maar hier zijn ze wél echt tijdelijk, worden ze onberispelijk weer afgebroken, en valt dat afbreken wél binnen het budget en de scope van het project (hoewel budgetoverschrijdingen van luttele 100-en miljoenen in dit soort projecten de norm lijkt).

8Iqu76S

Even later kwam ik uit in een prachtig stukje gerealiseerde TO-BE-architectuur. Ik vergaapte me aan de prachtige harmonie van de constructie, en de integratie met de omliggende architectuur.  Het geheel getuigt van visie. Een visie die ik in de afgelopen jaren, op de korte momenten dat ik me als reiziger door dit station verplaatste, beetje bij beetje waar zag worden. Dit is werken onder architectuur in optima forma. Dat dwingt – bij mij althans – groot respect af.

Utrecht-Centraal-009

Heel even speelde ik met de gedachte om nog een trein te missen. Heel even maar, want toen sleurde de waan van de dag me weer resoluut terug naar de werkelijkheid. Een werkelijkheid waarin we profijt kunnen hebben van diepzinnige Aha-erlebnisse zoals ik zoëven had. Weerbaarder dan ooit, trad ik mijn werkelijkheid weer met frisse moed tegemoet.

Advertisements

Over Mark Nankman
Holistische doendenker & verwoed blogger

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: